ik spring

Zaterdagvoormiddag, zon schijnt, de lente kriebelt in m’n neus terwijl ik in de zetel zit met m’n pyjama nog aan.

day after..

mixed feelings: moe, opgelucht, bang en onzeker, benieuwd, vol verwachting ook..

Gisteren heb ik een gesprek gehad met m’n baas, dat was hoognodig. Ik zat tegenover hem als een klein bang en kapot vogeltje. Onzeker, gelaten, behoorlijk emotioneel..

Radio maken, de job die ik zo graag doe, al heel m’n leven, op de meest onmogelijke uren en dagen, altijd bang geweest om ze kwijt te geraken.. is de laatste tijd zwaar beginnen wegen op mijn gemoed, mijn lijf, m’n energie.. niet de job op zich, dat is nog altijd een droomjob, maar de vroege (weekend)uren..

Vroeg opstaan is nooit een sterk punt geweest, maar voor de radio deed ik het met plezier (na een korte grom wanneer de wekker afging om 4u). Sinds begin dit jaar is er iets veranderd.. geen idee wat, maar het lukt me niet meer. De hele dag loop ik als een zombie
rond, ook na een middagdutje. Een heel gevecht in m’n hoofd ook, want 2 keer vroeg opstaan per week, wat stelt dat nu voor, ben ik dan zo zwak of lui dat dat niet lukt, dat is toch iets van niks? Blijkbaar is het toch wel iets, tot donderdag voel ik mij als een platte batterij, geen sociaal leven meer, een humeur waar ik best mee binnen blijf, vreetbuien.. Het idee dat er een volgende vakantie aan komt, wat betekent dat ik een hele week de wekker om 4u zou moeten zetten, ik word er diepongelukkig van.

Dit kan zo niet langer meer, daar moest ik met de baas over spreken. Gisteren dus..

Daar zat ik dan.. “Gooi het eruit”, zei de baas.

“Ik moet stoppen met de ochtenden, want ik ga er onderdoor”, flap, daarmee was het gezegd.

wat een weg heb ik afgelegd om tot dit punt te komen:

  • Voelen dat er iets fout zit: check
  • Te weten komen wat er fout zit: check
  • Dat dan stopzetten: check

dan heb je het moeilijkste gehad denk je? .. teute Gerard..

ENTER.. De Grote Onzekerheid!
Waar ik m’n hele leven al zo bang van ben, daar moet ik nu mee verder. Financiële onzekerheid.. een vreselijk zwart beest voor mij. M’n hele leven probeer ik dat beest al te ontlopen, door alles aan te nemen van werk, altijd ‘ja’ te zeggen, omdat ik graag werk natuurlijk maar ook omdat ik nooit weet wat de volgende maand zal brengen en wat de gevolgen van een ‘nee’ zouden kunnen zijn. Misschien vragen ze me dan nooit meer.. Dat is een angst die eigenlijk altijd onterecht is gebleken, nooit ben ik iets tekort gekomen, maar toch.. altijd verwacht ik me aan het ergste.. en dat is verschrikkelijk vermoeiend.  Dus, ook dat moet ik nu dan maar eens aanpakken..

Hoe staat het er nu voor:

Geen vast weekendprogramma meer, enkel vervangingen.. Hoeveel, voor hoelang.. geen idee. Ik heb nog wat andere inkomsten, maar zonder m’n hoofdjob ga ik het niet redden. Maar, ik zie het wel, ik laat het los, ik moet wel.. en alles komt altijd goed (of het gaat voorbij) 😉

Ik spring!